Ik reed op een zonnige namiddag met mijn motor richting Maastricht. Ik moest ergens in een zijweg van de Potteriestraat zijn, want daar zou ze wonen. Aangezien ik geen gps-systeem heb voor mijn gemotoriseerde tweewieler, had ik alles op voorhand in mijn toch wel uitgebreid geheugen gestopt. Vlekkeloos verliep de rit en na 20 minuten stond ik voor de poort van een gigantische villa. Ja ze woonde op haar 35ste nog in bij haar ouders wat het voor haar alleen maar gemakkelijker maakte. Dit was de tweede afspraak die we maakte en ze was dolenthousiast toen ze hoorde dat ik een motor had. Ze vroeg direct of de volgende date een tripje naar de Ardennen was. Ze dacht dus al aan een volgende ontmoeting. Motorkleding had ze nog vanuit een vorige relatie, dus toen ik op de bel drukte kwam ze gekleed in een leren pak naar buiten toe. Haar vrouwelijke rondingen werden hierdoor geaccentueerd en ik moest bekennen dat het dik in orde was, om het zo maar uit te drukken. Ze omhelsde me hartelijk en gaf me spontaan een kus op de mond, terwijl ik zag dat haar vader aan de deur stond. Beleefdheidshalve hief ik mijn hand op en kreeg een kort knikje terug als antwoord.
‘Waar gaan we naartoe?’ vroeg ze terwijl ze haar helm opdeed.
‘Ik dacht richting Malmedy te rijden en daarna Durbuy te bezoeken. Via Esneux en Luik kunnen we terugkomen.’
‘O leuk, dat is alweer lang geleden dat ik nog daar ben geweest. Mag ik mijn handen om je heen klemmen?’ vroeg ze terwijl ze mij in feite al vast had.
‘Doe maar.’ antwoordde ik en vertrok met de kaart in mijn achterhoofd richting Ardennen. Enkel de plaatsnamen had ik in volgorde opgeslagen. Gronsveld, Sint-Martens-Voeren, Aubel, Clermont, Andrimont, Stembert, Polleur, Sart-Lez-Spa en dan zou Malmedy al aan gegeven zijn. Kan u nog volgen?
Tussen Aubel en Clermont reed ik iets boven de aangegeven snelheid en bij het uitrijden van een lange bocht, doemde een mooi landschap op. In de verte zag ik een bankje staan dat uitkeek over deze prachtige streek. Ook zij had dat reeds gezien en porde in mijn zij als teken om te stoppen.
‘Prachtig hè en zo dichtbij huis.’ zei ze toen ik langs haar ging zitten.
‘Ik heb toevallig een patchwork deken, naar rode rozen riekende geurkaarsen en een flesje bubbels bij. Dan kunnen we als we willen ons in het ontkiemende gras neervlijen.’ antwoordde ik met pretoogjes.
‘Ben jij dan romantisch aangelegd?’ vroeg ze terwijl haar mond de mijne zocht. Midden op die bank, tussen de vlinders en ééndagsvliegen, zaten wij te kussen. Ze deed de kraag van mijn jas wat naar beneden en zoog zich vast in mijn nek. Een rilling van begeerte ging door mij heen. Terwijl mijn handen onder haar blouse verdwenen was daar plots een enorme pijnscheut. Met een ruk schoot ik van haar los. Verbijsterd keek ik haar aan en zag een straaltje bloed langs haar mondhoeken lopen. Kan u nog volgen?
Hier ga ik stoppen met mijn flauw verzonnen verhaaltje. Het is maar om te zeggen dat ik nu rechts onderaan een ‘follow-me’ plugin heb geïnstalleerd. Als u daar uw emailadres ingeeft, wordt er automatatisch een berichtje gestuurd als ik een nieuwe blog heb geschreven zodat u onmiddellijk alles kunt laten vallen waar u mee bezig bent en als de sodemieter direct kunt gaan lezen. Als dat niet lief is.
