HansDeZwans

Een bepaalde gedachte die bij mij is opgekomen, ongeveer een half jaar geleden, was om alles te verkopen wat ik had en weg te gaan. Weg uit België, weg uit mijn vertrouwde omgeving, weg van mijn bestaand leven. Ergens helemaal opnieuw beginnen, een nieuw leven starten. Niet alleen, zeker niet alleen. Iemand zoeken die met me mee zou willen vertrekken om een rustig bestaan op te bouwen en te genieten van alles wat het leven nog te bieden heeft. Ik spreek niet over New York of Shanghai of weet ik veel hoe ver, maar gewoon een Zuiders land waar iets meer de zon schijnt en waar het leuk vertoeven is. Geen luxe leventje gaan leiden maar van hartenlust smullen van de simpele dingen des levens.

Dit is niet wegvluchten of mij verloren geven. Ik heb eenvoudigweg een serieuze mokerslag gekregen en het vertrouwen in de medemens verloren. Ik mag natuurlijk niet iedereen over dezelfde kam scheren, maar als er een bepaalde zekerheid in mijn leven was, dan was dat wel mijn relatie en onze toekomst als gezin. Dus de gedachte om mij ergens in een pittoresk dorpje te vestigen, was een logisch gevolg hiervan. Die inval of noem het opwelling, zweeft nog altijd ergens rond in mijn grijze massa. Het staat gestockeerd in een klein kamertje achter slot en grendel. Wie weet zal ik ooit dit deurtje ontgrendelen en het plan tot uitvoering brengen. Want toegegeven, het leven in het Zuiden is toch veel aangenamer, alleen al het klimaat is een positief iets. Nu nog een anders geslachtige vinden die hetzelfde standpunt deelt en we staan met onze dikke teen al in een zoutig water van plusminus 25°.

Het is allemaal gene kattenpis. Ik speel interclub tennis samen met de zoon en nog enkele anderen en dat is elke zondag om 09:00u ’s morgens. Ok, geen enkel probleem, dat betekent rond 08:00u opstaan, rustig ontbijten, training aan en vertrekken. Een wedstrijd van 2 uur in de benen voor mijn enkel wedstrijd. Daarna moeten nog 2 man spelen dus heb ik even tijd om tussendoor wat boodschappen te doen. Meestal koop ik op zondag het vlees voor een week in de plaatselijke spar en zo dus ook vandaag. Even alles in de diepvries duwen en terug naar de tennis. De enkel wedstrijden zijn gedaan en nu mogen de dubbels beginnen. Deze sla ik echter over omdat ik ook nog in een ploeg zit op vrijdag avond. Teveel is teveel. Als alles gedaan is, krijgen we eten voorgeschoteld, friet goulash. Rond 15:30u terug thuis, douchen, bloempje kopen voor mijn moedertje en de motor op richting Bree. Daar dan even gebleven en daarna terug naar huis. Thuis aangekomen, een machine bonte was ingedaan, de keuken even geborsteld, croques gemaakt en weer gegeten. Alles in het afwasmachine stoppen, facturen online betalen en ondertussen is het al 21:53u. Ik hoor onder het machine piepen, dus de was is gedaan en dat ga ik dan subiet op een rekje hangen zodat ik morgen weer een machine donkere was kan draaien. Maar ik ben lichamelijk kapot, ook omdat ik dus op vrijdag moet tennissen en dat loopt meestal uit. Vrijdag lag ik er om 03:00u in, ’s morgens om 08:00u er terug uit omdat de zoon met de jeugd moet meespelen en van zondag heb ik juist uitgelegd. Maar als men lichamelijk kapot is, dan is men geestelijk ook niet veel meer waard. Ik wil niets liever dan gewoon in de zetel zitten en even tot rust komen. Helaas pindakaas. Die was nog ophangen, dochter slapen leggen en dan zal het wel 22:30u zijn. Is het bij jullie ook zo druk?

Momenteel ben ik door mijn boeken heen. Ik heb alles gelezen uit mijn boekenkast en nu zit ik zonder. Verschillende keren per jaar ga ik naar het boekenfestijn om mijn voorraad aan te vullen, maar de laatste keer in Leuven heb ik niet gehaald. Ik heb geluk, want van 10 tot 13 mei is er weer eentje in het MECC in Maastricht. Voordat ik tot de aankoop over ga, speur ik enkele sites af en lees de reviews. Ok, dit is niet altijd de juiste methode omdat smaken verschillen. Sommige vinden een bepaald boek het einde, terwijl anderen er geen reet aan vinden. Tegenwoordig kom ik echter weinig boeken tegen die ik echt de moeite vind, die een tijdje blijven hangen. Daarom richt ik mij tot jullie. Ook hier geldt natuurlijk de regel dat de ene het een goed boek gaat vinden en de ander nog liever een voormiddag struisvogelpoep gaat ruimen. Maar dat moet jullie absoluut niet storen. Spuw uw gal. Vertel welk boek jij de moeite vindt. Dat kan gaan van Le Petit Prince tot de Toornige Blogster van Suske en Wiske. Ik zal enkele van mijn boeken opsommen die ik zelf de moeite vond zodat er geen overlappingen ontstaan:
– de millennium trilogie van Stieg Larsson
– serie Q van Jussi Adler-Olsen (is een Deense schrijver en is hetzelfde genre als millennium)
– haar naam was Sarah, het familie portret, Post voor mevrouw Bromley, Boekendief (boeken die zich afspelen in oorlogstijd)
– de eenzaamheid van de priemgetallen van Paolo Giordano
– de vliegeraar en duizend schitterende zonnen van Khaled Hosseini
– de 1q84 serie van Haruki Murakami en ook Norwegian Wood
– Papillon (las ik als kind elke zomer opnieuw)
– Leven van Pi van Yann Martel
– Parfum van Suskind
– het diner van Herman Koch
– komt een vrouw bij de dokter van Kluun
– datumloze dagen van Jeroen Brouwers
– de boeken van Dan Brown
– de boeken van Stefan Brijs
– een heel deel van Herman Brusselmans, waarbij de Guggenheimer serie eruit springt
– monster triologie van Tom Layone
– de boeken van Anja Feliers omdat ze een bijna-buurvrouw is (Limburg boven)
– en de meeste boeken van Annejet Van der Zijl, maar dat spreekt voor zich zeker

Vergeten te vermelden dat ik op mijn iPhone boeken staan heb die ik zeker nog moet gaan kopen:
– Sneeuwval van Tess Gerritsen
– Vriendinnen tot in de dood van Joy Fielding
– De maagd Marino van Yves Petry
– De handen van Kalman Teller van Gauke Andriesse
– De vliegenvanger van Ravelli
– De pianiste van Effriede Jelinek
– Hoe de Madonna op de maan belandde van Rolf Bauerdick
– De laatste liefde van mijn moeder van Dimitri Verhulst
– De afschuwelijke eenzaamheid van Maxwell Sim van Jonathan Coe
– Laat het feest beginnen van Niccolo Ammaniti
– De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween van Jonas Jonasson

Zo, als ik die al kan bemachtigen samen met jullie aanbevelingen, dan kom ik wel een tijdje verder.

Ik heb het gisteren avond in bed uitgelezen. Poh. Heel wat verschillende meningen over die kerel doen de ronde. En toch, hij hield echt wel van haar ondanks het vreemd gaan. Vooral hoe hij voor haar heeft gezorgd die laatste maanden. Het is toch wel pakkend hoe ze samen naar haar laatste dag toe leven. Je moet het maar kunnen. En dan komt het moment om van elkaar afscheid te nemen.

Ik lig op mijn zij naast Carmen en beweeg mijn hoofd naar haar toe. We zijn beiden een beetje lacherig nerveus. We fluisteren.
‘Ik ben blij dat ik je vrouw was,’ fluistert ze. ‘Ik ben nu gelukkig.’
‘Mensen die hier niet in huis zijn geweest, zullen dat nooit kunnen geloven…’
‘Het is echt zo. Bedankt voor alles, Stijn. Ik hou van je. Eeuwig.’
Ik slik. ‘Ik zal ook altijd van je blijven houden, Carm…’
‘Geniet nog, de rest van je leven,’ zegt ze zacht en ze streelt me over mijn wang.
‘Zal ik doen. En ik zal goed voor je dochter zorgen.’
‘Tot ziens, grote liefde van me…’
‘Tot ziens, liefie…’

Dan is er nog een dagboek waar ze van alles in heeft geschreven waar haar dochtertje Luna later in kan lezen. Het volgende stukje is mij ook wel bij gebleven.

Ik hoop echt dat ik iets achter laat bij mensen en dat ze jou dat later vertellen. Ik denk namelijk, en dat is niet alleen nu ik ziek ben, dat als je iets echt wilt in het leven dat je het gewoon moet doen. Dat je moet genieten van elke dag, omdat je nooit weet wat er later allemaal gebeurt. Nou, dat klinkt wel erg cliché, maar ik weet even geen andere manier om het te zeggen.
Toen ik ooit au pair was in Londen gingen we veel uiteten en naar de pub. Ik weet nog goed dat ik op een gegeven moment één paar schoenen had, waar de gaten in de zolen zaten. Ik had geen geld om ze te laten maken. Tenminste, als er keuze was tussen nieuwe zolen onder m’n schoenen of een avond gezellig met vrienden op stap, dan koos ik voor het laatste. Ik dacht bij mezelf: ik word gelukkiger als ik gezellig met anderen iets ga doen dan als ik alleen thuisblijf met nieuwe zolen onder mijn schoenen.
Daarna ben ik op wereldreis gegaan. Ik hoor van veel mensen dat ze dat ook hadden willen doen maar dat het er niet van kwam. Luna, er zijn vaak honderd redenen om iets niet te doen, maar juist die ene reden om het wél te doen zou al genoeg moeten zijn. Het zou toch heel treurig zijn als je spijt krijgt van dingen die je niet hebt gedaan, want van alle dingen die je wel doet, kun je uiteindelijk alleen maar iets leren.

Dit ga ik voor mezelf in mijn achterhoofd stoppen: er zijn honderd redenen om iets niet te doen, maar juist die ene reden om het wél te doen zou al genoeg moeten zijn.

Het is ongelofelijk. Ga ik gisteren de spullen halen van de kinderen, want ze komen weer naar mij deze week, komt de ex naar mij toe en zegt me dat ik moet stoppen met mijn blog. Dat ik moet stoppen met zaken over de kinderen te schrijven. Ze heeft me daar al eens over gewaarschuwd maar nu gaat ze verdere stappen ondernemen.

Kan mij een van jullie even vertellen waar ik iets over mijn kinderen heb verteld??? Kan mij een van jullie vertellen waar het duidelijk is dat ik foute dingen over hun vertel??? Het enigste wat ik gisteren kon antwoorden was ‘succes dan maar’.

Het is niet te begrijpen wat hier allemaal gaande is. Ik heb in het begin van heel de toestand ook dingen verteld over hem, inderdaad. Maar dat was gewoon de waarheid. Mag ik dan niet de waarheid vertellen? Hij heeft een ongelofelijke reputatie en daarvan heb ik zaken verteld, ja. Dat zou iedere man in mijn situatie gedaan hebben. Je moest eens weten hoeveel mensen er achteraf naar mij toe zijn gekomen dat ze nu duidelijk begrijpen dat we gescheiden zijn omdat ze iemand anders heeft maar ze snappen het gewoon niet dat ze voor hem heeft gekozen. Op den duur zei ik, vertel het tegen haar maar niet meer tegen mij. Ik heb nooit gelogen. Trouwens de eerste vraag van haar toen ze besliste om te scheiden was: wat ga je over hem tegen de kinderen en de familie zeggen? Dat zegt al genoeg, niet?

Maar dat is allang verleden tijd, ik ben daar ondertussen al over en ik heb dat aanvaard. Het is nu eenmaal zo en het is beter voor mij dat ik dat aanneem zoals het is. Maar gun mij ook een nieuw leven. Hang niet alles aan de grote klok als er iets misgaat, ik doe dat ook niet. Ik word op de tennis bekeken alsof ik diegene ben die haar heeft verlaten of bedrogen. Ik ben allang gestopt over hem te praten, allang. Maar als ik foto’s op facebook zie verschijnen over een skireis waar ik al 6 jaar achter elkaar ook bij was, en ik zie foto’s waar ze samen op staan, is dat toch normaal dat ik daar over blog. En dat er dan een traan over mijn wang rolt, niet? Hij is al 2 maal gescheiden, hij moet toch perfect weten hoe ik mij dan voel. Dat ik heel mijn situatie met een psycholoog besproken heb, wat is daar mis mee? Waarom moet hij dan op zijn facebook schrijven: ‘Wat een beetje psychologische hulp toch kan doen, hé ! woehahahahahaha’. Een vraag van iemand of hij die psycholoog van dienst was, antwoord hij: ‘ge moogt gerust zijn van niet. Ik was te druk bezig met mij kapot te lachen ’. Wat een puberaal gedrag. En dat is niet het enigste wat hij schrijft naar mij toe.

Kijk, ik ga het nog eens zeggen. Ik heb het allemaal aanvaard. Ik ben ook blij dat de kinderen het zo goed kunnen vinden bij jullie, dat ze goed overeenkomen met zijn kinderen. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jullie gelukkig worden, maar gun mij alstublieft ook terug wat geluk. En nee, ik gebruik deze blog niet om mijn kicks online te zoeken, zoals al eens op zijn facebook heeft gestaan. Ik schrijf gewoon graag. IK SCHRIJF GRAAG. PUNT.

Ik ben gisterenavond gaan tennissen en lag er om 02:00u in. Om 04:30u was ik klaar wakker omdat dit allemaal op mij in aan het spelen was. Waarom toch? Waarom toch, was maar de vraag die telkens terug kwam. Ik wil terug wat geluk in mijn leven en waarom wordt mij dat niet gegund? Misschien is het beter dat sommige hier niet meer komen lezen en diegene die ik bedoel, zullen dat wel snappen.

Aangezien er ‘s avonds niet zoveel op den televies komt wat het bekijken waard is, begeef ik mij in de virtuele wereld. Bij sommige datingsites kan men als vrij lid de mogelijkheid aangaan om te chatten. Zo zitten er enkele vrouwen tussen waarmee ik wel eens een gesprekje pleeg. Ik krijg dan wel eens de opmerking dat ze altijd goed kunnen lachen en dat ik tot de ‘normale’ behoor. Wat ze juist met die term bedoelen, is het feit dat er een hele boel ‘niet-normale’ op die datingsites zitten. Een hele boel die ze moeten blokkeren en dat het gewoonweg niet meer te doen is hoeveel berichten dat ze ontvangen. Dat deed bij mij natuurlijk een belletje rinkelen en ik ben naar de kelder gegaan en heb daar even mijn stoute schoenen aangetrokken want dit had mijn interesse wel gewekt. Dus ik heb een soort van tijdelijk vals profiel aangemaakt met wat foto’s van Sletvana, als jullie haar nog herinneren als mijn Russische vriendin, en dan wat mooie beschrijvingen neergeschreven, want dat kan ik toch zo goed. (pfff) En zo werd Natasha geboren.

Wat mij vooral opvalt bij die sites is dat altijd dezelfde mensen online komen en dit zowel bij de mannen als bij de vrouwen. Als je dan een aantal dagen achter elkaar gaat piepen, begin je die koppen al te kennen. En Natasha had succes. Ik denk dat ik van iedere man die zo dagelijks komt kijken en berichtje heb ontvangen. Allemaal willen ze een afspraakje met Natasha. Ze willen me uitnodigen voor een etentje, eventueel om te gaan skiën (zou dat dan door hun betaald worden?) of een cinemaatje doen. Hieronder zet ik enkel van die berichtjes. Namen heb ik bewust geschrapt en haar profiel is ondertussen ook verdwenen.

**********************************

Hallo Natasha,

Alles goed met je?

Ik kwam daarjuist tot de constatatie dat je de moeite had genomen een profiel aan te maken op … maar helaas nog niet de moeite genomen een kijkje te nemen op mijn tijdelijk profiel.

Waarom tijdelijk, heel simpel… Ik was wel verkocht voor het concept van een ontmoetingssite voor mensen met een gezonde dosis inhoud, die hopelijk verder keken dan het gemiddelde.

Aangezien ik werkzaam ben in de media en van opleiding criminoloog ben, is dit voor mij een zeer boeiende materie die erbij komt. Niettegenstaande ben ik absoluut niet van plan, via dit medium langdurig opzoek te gaan naar nieuwe mensen, contacten, vrienden.

Desalniettemin zou het enorm fijn zijn leuke mensen te ontmoeten, omdat ik nogal een zeer sociaal persoon ben, die met een lach en een knipoog door het leven gaat!

De reden dat ik jou aanspreek is dan ook zeer voor de hand liggend! Het eerste wat ik zag was je foto en men eerste gedachte was… mooi, … Maar het sympathieke, positieve en diepzinnige dat je uitstraalt is zeker en vast de grootste troef die je in huis hebt!

Na het lezen van je profiel had ik dadelijk beslist een klik te wagen, met helaas geen resultaat lol

Omdat er nog maar 1 pijl te verschieten was, kwam de Robin Hood in mij naar boven en schoot ik mijn laatste virtuele pijl af… dit mailtje!!!

Zal de pijl de roos bereiken of vind je deze mail eerder de moeite om te vernietigen?

Ik heb dan alvast een zeer mooi alternatief en die gaat als volgt:

http://nl.wikihow.com/een-papieren-roos-vouwen

Kortom een verhaal van een pijl met een roos voor jou!

PS. Je mag me ook steeds mailen op

…@telenet.be

Groetjes en tot mails!

**********************************

Lees dit bericht en win… Ahhh, sorry, vergis ik me even van doelgroep. Hoe dan ook, zolang ik je geen reistas aanbied voor grote bestellingen hoef je je niet beledigd te voelen.

Hey Natasha,

Sorry voor het humoristisch geweld, maar ik zag me niet beginnen met “Heeeeeey, wazupppp?”. Of “Ty Krasivaya” want ik vermoed Russiche of Ukrainsche roots. (Vraag me niet hoe ik erbij kom ) Wat doe je zoal in Brussel en vooral…vooral wat doe je wanneer je het niet doet? Ik neem aan dat je voor de Europese instellingen werkt, maar ik ben nieuwsgierig te horen hoe je hier terecht bent gekomen. … is de laatste plek om een Russische uit Brussel te ontmoeten. Place du Luxembourg daarentegen…

Nog een fijn avondje en misschien tot later,

**********************************

Hallo Natasha,

Hopelijk beetje aan het genieten van fijne paasdagen!
Superleuke foto’s en dito profiel.
Ben een zelfstandig ondernemer die zijn professionele droom heeft waargemaakt. Heb een eigen consultancy bedrijf uit de grond gestampt.
3 jaar geleden gescheiden, 2 jaar aan de ‘stille waters’ gewoond en net neergestreken in Antwerpen Zuid. Beetje Petit Paris gevoel hier. Superleuke buurt. Beetje gekozen in functie van uitvalsbasis en flexibel te blijven naar de toekomst toe.
Geen zin om eens iets te gaan drinken?
Mijn email is …@gmail.com

**********************************

Ben zelf ook maar 2 dagen gratis lid, maar wou je toch graag aanspreken.
Je lijkt me een zo goed lachse dame die ook goed in haar vel zit, zoals mezelf.

Ben een ing van opleiding, 46j 1.78m , run nu een klein eigen bedrijfje, nooit getrouwd geweest en geen kids.

Woon wel op aan de noordrand van Brussel, Neder Overheembeek.

Zou heel graag de dame tegen komen voor de rest van men leven en een hecht gezin vormen, daar ben ik volledig klaar voor.
Zou ook graag alles delen waar ik tot op heden heel hard voor gewerkt heb.

Als je ook zin hebt om mij beter te leren kennen, men adres …@live.nl

**********************************

Natasha,

“100% match” staat er hier.
Dat is alvast géén slecht begin.
=8-)
In elk geval: warme groeten uit Leuven.

H!
P.S. Waar zijn de foto’s genomen? Baltische staten?

**********************************

Wel, ik zoek je … maar of ik je gevonden heb, dat valt nog af te wachten …

**********************************

En dat ging zo maar verder, ongeveer 50 berichtjes op een paar dagen. Ik moet zeggen dat er heel wat mannen vindingrijk zijn. Maar ik zie mezelf zo geen berichtjes sturen. Het zal meer in de trend zijn van: Your place or mine? Of is dat ook weer niet goed?

Ik wil hier als reactie nog even iets schrijven wat betrekking heeft over de laatste blogjes. Iedere echtscheiding is een apart geval en kan in feite niet vergeleken worden. Zeker als je de reacties leest bij het blogje over egoïsme. Ik heb ondertussen al met verschillende personen hierover gepraat en er is een duidelijk onderscheid waar te nemen. Vrouwen die zelf gekozen hebben om hun relatie te beëindigen zullen heel anders reageren als vrouwen die bedrogen zijn geweest, wat ook logisch is. Relaties waar spraken is van constante ruzies, geweld, wantrouwen en weet ik veel wat, kunnen beter onderbroken worden.

In mijn geval is de hele procedure gebaseerd op een leugen. Ik bedoel daarmee dat zij enkele argumenten aanhaalde en naar de buitenwereld voorlegde. Maar niets had zogezegd te maken met de derde persoon. Heel wat mensen zijn naar mij toegekomen vol onbegrip. Achteraf duurde het geen twee weken en ze waren al bij elkaar. Dus waarom liegen over heel de kwestie? Waarom is het moeilijk om de echte rede te vertellen? De reacties nadien kwamen één voor één binnen. Ja, nu is het ons ook duidelijk maar toch snappen wij het nog altijd niet.

Laat me even duidelijk zijn, ik vind het jammer dat het zo is afgelopen en zeker naar de kinderen toe. Maar het is nu eenmaal zo en ik kan mij daar nu bij neerleggen ook al zijn er dagen bij dat ik het moeilijker heb. Wij verstaan elkaar ook niet meer en dit uit zich constant in ruzie als wij bijvoorbeeld telefonisch iets moeten afspreken. Ik erger mij daar enorm aan en ben dit feit gaan bespreken met een psycholoog. Zij heeft wel een zekere heldere verklaring gegeven. ‘Als ik het goed en wel begrijp dan kan ik uit de reacties van uw ex iets vernemen wat duidt op onzekerheid. Die man heeft een bepaalde reputatie en die reputatie zorgt voor twijfels. Als er nu iets zal gebeuren in hun relatie, dan weet ze dat ze door iedereen verwittigd was. En zeker van jou kan ze dat dan niet verdragen.’ Ja, dat was duidelijke taal. Als laatste zei ze nog iets waar ik versteld van stond. ‘Het kan goed zijn als reactie van dit alles, en sta er dan niet verstomd van, dat zij in zeer korte tijd zelfs plannen gaan maken om bijvoorbeeld zich te verloven of samen te gaan bouwen. Dit komt dan van haar uit om zo aan de buitenwereld te tonen dat ze de juiste keuze heeft gemaakt en om dit alles te verbloemen.’

Ik ben benieuwd.

En daar was plotseling een traan.

Een oog symboliseert het leven. De pupil ben jij als individu. De iris, die er voor moet zorgen dat er niet te veel of te weinig licht in het oog valt, vertegenwoordigt je familie en vrienden. Je bent omringd door hun en zij bepalen voor een deel je welzijn. Het wit van het oog is de harde wereld rondom ons. Het is doorbloed en aan de achterkant zorgen enkele spieren ervoor dat het in alle richtingen kan bewegen. Zo ook is de wereld doorbloed en beslist voor een deel in welke richting dat jij moet lopen. Achter de pupil en de iris, zit de lens en dit stelt het uiteindelijk beeld vast. Hoe jij je voelt, wordt uiteindelijk door jezelf bepaald en door je omgeving, familie en vrienden. De lens dus.

Ik ben op facebook enkele foto’s aan het bekijken. Een jaarlijkse skireis waar ik normaal gezien ook deel van uit zou gemaakt hebben. Dit jaar echter ging de ex met de kinderen mee, volgend jaar is mijn beurt. De foto’s passeren de revue. Een foto van haar met hem in een omhelzing. Ze zien er gelukkig uit. Kan een foto geluk uitstralen? Ik kijk langer dan ik wil naar dit beeld. Onbewust vormt er zich een traan. Deze zouten druppel oogvocht dwarrelt naar beneden, een spoor nalatend op mijn wang. Dit spoor illustreert mijn vorig leven, mijn herinneringen. De druppel hangt aan mijn kin en zal door de aardse aantrekkingskracht mijn gezicht verlaten. Het spoor droogt op zoals ook mijn herinneringen zullen vervagen.

Het is nu bijna al een jaar geleden. Maar wat is een jaar? Wat stelt tegenwoordig nog een jaar voor? Voor mij waren dat gewoon 365 eenzame nachten. Zelden tref ik nog iemand die vraagt hoe het met mij gaat. Alles gaat zijn gangetje alsof het nooit gebeurd is. Ook ik ga verder, van dag tot dag, van nacht tot nacht.

En daar was plotseling een traan.

Op weg naar huis zat ik in de trein tegenover 2 vrouwen die volgende conversatie hadden.

‘Ik moet je iets vertellen en ik heb het tot nu toe nog tegen niemand gezegd.’
‘Je maakt me wel nieuwsgierig. Vertel.’
‘Het gaat niet meer goed tussen Ben en mij.’
‘Wat vertel jij me nu? Dat kan toch niet, jullie lijken zo gelukkig samen. Wat scheelt er dan precies?’
‘Dat is moeilijk te zeggen maar het is niet meer zoals vroeger. De vonk is er niet meer. De sleur heeft de bovenhand genomen.’
‘Hoelang zijn jullie al samen, toch al meer dan 10 jaar, niet?’
’12 jaar om precies te zijn. Ik voel niets meer voor hem, hij irriteert mij meer dan dat hij goed doet.’
‘Maar is er iemand anders dan?’ Hierop kreeg haar vriendin geen antwoord.
‘Er is iemand anders, niet? Ik zie het aan je. Wie is het, ken ik hem?’
‘Och, we praten wel eens en dat klikt enorm goed. Hij is heel begrip vol en het is precies of ik hem al heel lang ken. Ik weet echt niet wat ik moet doen. Zeker met de kinderen, hoe gaan zij hierop reageren, hoe gaan zij dit opnemen. En Ben heeft dit echt niet verdiend, hij is in feite een echt goede kerel, ik kan hem toch niet aan zijn lot overlaten.’
‘Nu moet je eens goed naar mij luisteren. Ben zal daar wel over geraken. Het zal hem enorm pijn doen en hij zal daar tijd voor nodig hebben om het te verwerken. Je moet je van hem niets aantrekken, hij zal op den duur ook wel iemand anders leren kennen waar hij gelukkig mee kan worden. En de kinderen zijn al pubers, zij zullen dit ook wel begrijpen. Jij moet vooral aan jezelf denken. Als jij maar terug gelukkig wordt, daar draait het om. De rest is bijzaak.’

Aan jezelf denken, alleen maar aan jezelf. De rest is bijzaak.

Egoïsme in de puurste vorm die er bestaat. Dat is wat heel wat kapot maakt in deze wereld. Niet alleen op gebied van relaties. Kijk maar naar de hedendaagse politiek, het ontstaan van de oorlogen, zelfs in sport draait het daar om. Bij liefdadigheid verdwijnt heel wat in eigen zakken, puur eigen belang. Bah. Ik kots ervan.