Jullie reacties

Ik wil het even over jullie hebben. De blog vrienden, blog vriendinnen. Jullie reacties zijn ongelofelijk goed. Ik heb daar echt veel aan. Sommige schrijven uit eigen ervaring, maar de meeste niet. Ook zij geven diepzinnige antwoorden. Antwoorden die ik tot mij laat doordringen, antwoorden die zoveel waarheid bevatten. Bedankt daarvoor.

Langs de andere kant, voel ik mij een beetje schuldig. Schuldig in die zin, dat ik hier over mijn problemen kom schrijven. Problemen die eigenlijk niets voorstellen. Daarmee bedoel ik het volgende. Ik heb deze blog nog maar 2 maanden, maar ik volg jullie blogs al heel lang. Ik ben vroeger al een bloglezer geweest en dit dankzij Merel Roze. Haar berichtjes vond ik stuk voor stuk pareltjes en door de reacties van meelezers, ben ik ook telkens op hun blog gaan piepen. Een kettingreactie die niet meer te stoppen was. Maar nu ben ik bij enkele bloggers terecht gekomen die aan een bepaalde ziekte lijden, of die over hun chemo behandelingen schrijven om de bestrijding tegen kanker aan te gaan. En in dat opzicht voel ik mij schuldig. Ik praat maar over een echtscheiding, terwijl zij heel andere katten te geselen hebben. Langs deze weg wil ik mijn diepste respect tonen en ik volg jullie dagelijks ook al laat ik geen reactie achter. Sterkte in jullie strijd.

Dit bericht is geplaatst in Life met de tags . Bookmark de permalink.

20 Reacties op Jullie reacties

  1. Veerle schreef:

    Hans,

    je hoeft je echt niet schuldig te voelen vind ik. Mijn beste vriendin heeft ook een blogje waarop ze schrijft over haar strijd tegen kanker (en ze is nu terminaal).
    Maar hier gaat het om jouw leven, jouw moeilijkheden, jouw persoon.
    Jij hebt ook heel veel moeilijkheden, en ze zijn inderdaad van een andere aard, maar daarom niet minder.
    Schrijf verder zoals je bezig bent…het een stuk van je kunnen afschrijven kan vaak al wonderen doen.
    En de meeste zieke mensen doen dat ook.
    Ze kunnen niet tegen iedereen hun gevoelens kwijt en daarom uiten ze zich op hun blogje.
    Toch bedankt voor je respect!

  2. LJ schreef:

    Geen schuldgevoel nodig! Een blog is terecht persoonlijk, je schrijft wat je wil en waarover je wil, en als jij je eigen miserie kiest als onderwerp, dan is dat jouw zaak en dat moet je niet spiegelen aan de miserie van iemand anders, hoe veel erger die ook is of lijkt. Iedereen draagt z’n kruisjes mee, grote of kleine, en het kan zo’n deugd doen om alles van je af te schrijven. Vooral niet mee stoppen :-)

  3. Sjoerd schreef:

    Een life blog gaat over leven, daar mag je best jouw problemen neerleggen. Uiteindelijk schrijven we alles van ons af. En wellicht helpt het je…

  4. ingrid schreef:

    Verdriet is verdriet………

  5. Nina schreef:

    Hoe erg anderen er ook aan toe zijn, dat maakt jouw rekening toch niet? De ene doet er jaren over om de dood van zijn goudvis te verwerken, de andere gaat tussen de chemo-bedrijven door gewoon verder met zijn leven alsof hij maar een griepje heeft. Jouw leven, jouw problemen, jouw blog, right?!

  6. Lies schreef:

    Heel respectvollge reactie van jouw kant, Hans ! Wees gerust jezelf !
    Ik volg verschillende mensen waar ik (bijna) nooit reageer… Soms kom je woorden tekort…
    Lie(f)s.

  7. Sharp Ben schreef:

    Ik kan me alleen maar aansluiten bij de rest van je lezers: je hoeft je niet schuldig te voelen. Ieder blogt zoals hij/zij gebekt is. En zoals je zelf zegt: het is niet omdat je niet reageert op anderen, dat je hun werk niet volgt of minderwaardig vindt…

  8. christa schreef:

    Hey Hans!
    Je moet je daar geenszins schuldig over voelen! Als jij je verdriet en je grieven van je af wil schrijven, hewel daar dient een blog volgens mij voor! En ieders verdriet is erg en moet au serieusx genomen worden!
    K ga eens je link toevoegen zodat ik je vaker kan komen lezen!
    groetjes

  9. Marjolijn schreef:

    Hey Hans, je daar zeker niet schuldig over voelen, hoor.
    Je begint een blog vooral voor jezelf en jij bepaalt wat je schrijft, over het hoe en wat.
    En ieder draagt haar of zijn eigen rugzakje, alleen het delen en de steun van reacties maakt het toch vaak wat makkelijker.

  10. Ovidia schreef:

    En ik sluit me aan bij de rest hoor!
    Als je zo denkt, kan je nooit verdriet hebben.

    Take care, Hans!

  11. Matthias schreef:

    Same, same! Ieder draagt zijn eigen kruis. Niks zo slecht om alles op te kroppen. Als je je beter voelt door het van je af te schrijven: waarom ook niet? Je staat er immers niet alleen voor!

  12. Joyce schreef:

    Als jij je blog wil gebruiken om dit van je af te schrijven Hans dan is dat toch prima? Iedereen die een blog heeft is in mijn optiek vrij om te schrijven over wat hij / zij ook wil, stoort het anderen? Dan lezen ze maar niet…

  13. ollie schreef:

    Nooit beschaamd om zijn , ook ollie heeft zich zo gevoeld , toen hij het ware verhaal achter een persoon hoorde , maar je kan heel veel goed maken ! En als je er wilt zijn is lokeren niet zover hoor !

  14. justm3 schreef:

    Ik vind het persoonlijk in bepaalde gevallen nogal fout om situaties te gaan vergelijken. Ik hecht meer waarde aan emoties.

    Ik bv ben met mijn huidige blog begonnen om mijn verkrachting te verwerken. Die voelde aan alsof ik mentaal vermoord was. Ik was mijzelf en alles wie ik was en waar ik voor stond verloren en ik had het gevoel vast te zitten. Heel de wereld rondom mij bleef draaien en ik stond stil. En via het bloggen heb ik ontdekt dat ik helemaal niet zo eenzaam was als ik dacht. Dat ik niet de enige was met die gevoelens. En of die gevoelens ontstaan zijn door een verkrachting, ziekte, kanker, scheiding, … maakt eigenlijk allemaal niet zoveel uit. Die gevoelens zijn wat ze zijn, en ze zijn moeilijk en zwaar om te overwinnen.

    En via een blog kan je je ei kwijt, je kan herkenning vinden en je kan elkaar steunen. En dat is toch juist mooi? Het gaat uiteindelijk niet om de situatie waar iemand in zit, en het gaat niet om wat erger is. Het gaat om wat je voelt. En of je nu iemand hebt verloren, je erg ziek bent of je iets enorm ingrijpend hebt meegemaakt, je staat er niet alleen voor :-)

  15. Madrina schreef:

    Een blog is iets persoonlijk, en op sommige momenten wil je daarop gewoon zagen en kreften over de regen en printers die niet werken. Niets om je schuldig over te voelen.

  16. Aline schreef:

    Iedereen schrijft over zijn/haar ding, een blog is een uitlaat klep, en leuk toch dat doro het volgen van, uiteindelijk zelf ook begonnen bent met een eigen blog… ;)

  17. joten schreef:

    weet niet, ieder schrijft toch op zijn blog vanuit zijn eigen emoties, over zijn eigen ervaringen…en verdriet en ellende valt toch niet te meten noch te vergelijken?
    ik zelf heb ook mijn demonen, en die kan ik (meestal) de baas door te zeveren en te leuteren op mijn blog, op de een of andere manier werkt dat als een soort therapie, en soms kan ik al eens mijn muren laten zakken, praat ik al eens gewoon serieus en rechtuit over mijn psychische stoornis, ondanks het hemelhoge taboe dat er op rust.
    wat ik bedoel is dat iedereen op zijn manier met zijn verdriet en pijn omgaat zoals hij/zij kan, of ervaren heeft hoe dat best gaat, en toevallig is dat van ons nu bloggen…
    ik volg je blog al van in het begin, dit is waarschijnlijk slechts de eerste keer dat ik serieus reageer,
    ten eerste omdat ik nooit iets zinnigs zou kunnen zeggen op je verdriet, gewoon omdat, als ik me in je plaats stel en mijn vrouw me zou bedriegen en verlaten ik dat niet aan zou kunnen, en dat is gerust letterlijk te nemen,
    en ten tweede omdat je het hebt over schuldgevoel, en ik weet wat schuldgevoel kan aanrichten, geloof me, dat moet je er nu net niet bij hebben.
    ik hoop dat het ooit beter met je gaat, dat je je verdriet wat achter je kan laten en aan een nieuw leven kan beginnen.
    sterkte,
    johan

  18. ♫ Melody ♫ schreef:

    Wat mij betreft hoef je je absoluut niet schuldig te voelen.

    Dit is jouw blog en jij bepaalt wat je schrijf en hoe je schrijft…. net als dat ieder ander dat ook op diens blog doet.

    Daarbij…. ieder mens heeft een rugzak, die rugzak heeft altijd een inhoud in diverse soorten emoties. Ieder mens moet de zijne dragen, ieder mens voelt zijn eigen emoties en moet daar mee klaar zien te komen of hij het nou wil of niet. Meeleven met een ander is een goede eigenschap maar je kunt andermans last niet overnemen, hooguit hem helpen met het dragen ervan als de kracht ogenschijnlijk even ontbreekt.

    Natuurlijk wil iedere blogger graag reacties krijgen, natuurlijk is de impact van die reacties op de logeigenaar belangrijk, ook de impact van de reacties van de ene op de andere op een blog van weer een andere weegt mee. Ik vind dat het het belangrijkst is dat je in een reactie eerlijk bent en oprecht. Een reactie die geplaatst is omdat de reageerder zich daartoe verplicht voelt heeft geen waarde.

    Doe gewoon wat goed voelt voor jou en dan is het oke!

    Sterkte jij ook met jouw strijd!

  19. Liann. schreef:

    Ik kan me eigenlijk alleen maar aansluiten bij de reacties hierboven mij.

  20. Billy schreef:

    het moet eerder een steun zijn, dat er mensen zijn die het nog tientallen keren slechter hebben dan jezelf
    Een scheiding is niet niks, maar dat gaat voorbij.
    Wat sommige loggers ervaren gaat nooit meer over…

    Groetjes, Hans!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>