Nog eens Kluun

Ik heb het gisteren avond in bed uitgelezen. Poh. Heel wat verschillende meningen over die kerel doen de ronde. En toch, hij hield echt wel van haar ondanks het vreemd gaan. Vooral hoe hij voor haar heeft gezorgd die laatste maanden. Het is toch wel pakkend hoe ze samen naar haar laatste dag toe leven. Je moet het maar kunnen. En dan komt het moment om van elkaar afscheid te nemen.

Ik lig op mijn zij naast Carmen en beweeg mijn hoofd naar haar toe. We zijn beiden een beetje lacherig nerveus. We fluisteren.
‘Ik ben blij dat ik je vrouw was,’ fluistert ze. ‘Ik ben nu gelukkig.’
‘Mensen die hier niet in huis zijn geweest, zullen dat nooit kunnen geloven…’
‘Het is echt zo. Bedankt voor alles, Stijn. Ik hou van je. Eeuwig.’
Ik slik. ‘Ik zal ook altijd van je blijven houden, Carm…’
‘Geniet nog, de rest van je leven,’ zegt ze zacht en ze streelt me over mijn wang.
‘Zal ik doen. En ik zal goed voor je dochter zorgen.’
‘Tot ziens, grote liefde van me…’
‘Tot ziens, liefie…’

Dan is er nog een dagboek waar ze van alles in heeft geschreven waar haar dochtertje Luna later in kan lezen. Het volgende stukje is mij ook wel bij gebleven.

Ik hoop echt dat ik iets achter laat bij mensen en dat ze jou dat later vertellen. Ik denk namelijk, en dat is niet alleen nu ik ziek ben, dat als je iets echt wilt in het leven dat je het gewoon moet doen. Dat je moet genieten van elke dag, omdat je nooit weet wat er later allemaal gebeurt. Nou, dat klinkt wel erg cliché, maar ik weet even geen andere manier om het te zeggen.
Toen ik ooit au pair was in Londen gingen we veel uiteten en naar de pub. Ik weet nog goed dat ik op een gegeven moment één paar schoenen had, waar de gaten in de zolen zaten. Ik had geen geld om ze te laten maken. Tenminste, als er keuze was tussen nieuwe zolen onder m’n schoenen of een avond gezellig met vrienden op stap, dan koos ik voor het laatste. Ik dacht bij mezelf: ik word gelukkiger als ik gezellig met anderen iets ga doen dan als ik alleen thuisblijf met nieuwe zolen onder mijn schoenen.
Daarna ben ik op wereldreis gegaan. Ik hoor van veel mensen dat ze dat ook hadden willen doen maar dat het er niet van kwam. Luna, er zijn vaak honderd redenen om iets niet te doen, maar juist die ene reden om het wél te doen zou al genoeg moeten zijn. Het zou toch heel treurig zijn als je spijt krijgt van dingen die je niet hebt gedaan, want van alle dingen die je wel doet, kun je uiteindelijk alleen maar iets leren.

Dit ga ik voor mezelf in mijn achterhoofd stoppen: er zijn honderd redenen om iets niet te doen, maar juist die ene reden om het wél te doen zou al genoeg moeten zijn.

Dit bericht is geplaatst in Life. Bookmark de permalink.

22 Reacties op Nog eens Kluun

  1. ingridblogs schreef:

    Nu moet je echt de film eens kijken Hans……

  2. Desire schreef:

    Zit ik hier op Koninginnedag gewoon een potje te grienen …

  3. Nienke schreef:

    Heftig boek zoals ik al eerder zei, maar fijn dat je er zo’n belangrijke les uit meekrijgt.

  4. די מריו schreef:

    Je moet altijd genieten, maar dat zul je ondertussen ook wel weten. Hoe moeilijk het soms ook kan zijn.

    Love As Always
    Di Mario

  5. Marjolijn schreef:

    Dan nu ook de film maar eens gaan kijken, ook zeer de moeite waard.
    En iets opbouwen om achter te laten is nooit verkeerd.
    M.a.w. nu genieten en meedoen met alles wat er op jouw paadje komt is al een hoofdstuk uit hetgeen je na wil laten.

  6. Eilish schreef:

    Ik vind dat een zin om een levensmotto van te maken !! Let’s break out !

  7. CHRISTA schreef:

    heb het boek ook gelezen, heftig hé. Zou het ook zo doen moest ik terminaal ziek zijn,, zeker weten.
    Ik heb er voor mezelf ook lessen uitgetrokken . Het tweede boek “de weduwnaar” is minder heftig maar toch ook mooi om lezen.
    groetjes

  8. Billy schreef:

    is een mooie uitspraak hoor!

  9. Limoentje schreef:

    Je laatste zin is een mooie, waar ik het helemaal mee eens ben!

    Fijn dat ik hier weer terecht kan! :)

  10. ZON-nebloem schreef:

    …ik ben er al mee bezig….als het lukt doe ik het!
    Die film doet je ook wel nadenken, ze was nog zo jong, je moet het maar meemaken , ook als echtgenoot

  11. Rinskje schreef:

    Ik beveel je het vervolg ook van harte aan Hans! Dan gaan Stijn en zijn dochtertje alleen verder, ze gaan op reis.. prachtig om te lezen ook.
    En inderdaad, het leven is er om geleefd te worden:-)

  12. RebelGirl schreef:

    Pfffff… Zo moeilijk dat boek. Ik denk dat ik het vervolg maar eens ga kopen…

    En ook dat citaat staat bij mij in mijn geheugen!! Prachtig…

  13. LJ schreef:

    Bij dat afscheid heb ik tranen met tuiten gebleit Hans. Ondanks alles is het een boek dat is blijven hangen!

  14. Lauradenkt schreef:

    Mooi stukje inderdaad. Zelf ben ik ook van mening dat angst niet de reden moet zijn om iets niet te doen, maar juist om het wél te doen. In de zin: als je het eng vindt om met mensen af te spreken, dan moet je dat juist doen.

  15. bentenge schreef:

    Nu heb ik zelfs geen idee over welk boek het gaat, ik lees dan ook bitter weinig.
    Maar deze week stierf een collega aan kanker. Iemand die ik heel goed ken , en enorm waardeerde voor de mens achter de collega. Bovenaan op het kaartje stond het volgende:

    niet alleen belangrijk is de weg die je gaat,
    maar ook het spoor dat je achterlaat
    - Leonardo da Vinci -

Laat een reactie achter bij HansDeZwans Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>