Boomer

Met een enorme pijnscheut in mijn hoofd werd ik wakker. Mijn ogen moesten wennen aan het schemerdonker. Donkere contouren van bomen werd ik gewaar. Waar was ik of beter gezegd, waar lag ik? Ik probeerde mij te herinneren wat er gebeurd was. Vaag kwamen de beelden naar boven. Wandelen, Ardennen, Boomer, het pad verlaten en als laatste die boom die dwars lag over een kleine afgrond. Ik was uitgeschoven over dat natte mos, zoveel was zeker. Ik had mij nog proberen tegen te houden maar de zwaartekracht had het van me gewonnen. Die rotswanden kon ik niet meer ontzien en dat was ook het laatste wat ik mij nog kon herinneren. Hoelang lag ik hier al? We waren rond de middag vertrokken en na een uurtje wandelen, besloot ik dwars door het bos te stappen. Het avontuur tegemoet. Van Boomer was geen spoor meer te bekennen.

Het plakkerige bloed op mijn jas werd veroorzaakt door de hoofdwond juist boven mijn rechteroor. Voorzichtig voelde ik met mijn vingers en probeerde de ernst van de zaak in te schatten. Toen ik op wou staan, voelde ik pas dat er ook iets met mijn been mis was. Een stuk van het scheenbeen stak door mijn broek naar buiten. Ik vond het raar dat ik deze pijn niet gewaar was geworden. Dit zorgde er echter voor dat ik niet meer kon recht komen. Hoe moest ik uit deze benarde situatie geraken? Ik tastte mijn zakken af op zoek mijn gsm. Deze zat helemaal verbrijzeld in mijn linker broekzak. Het bonken in mijn hoofd en de pijn die daar gepaard mee ging, zorgde ervoor dat ik terug in een slaap wegzakte.

Beelden van Jonas kwamen uit het niets naar voren. Zijn eerste verjaardag met het zelfgemaakte kroontje op zijn hoofd, hij gretig met een vorkje in de koek aan het peuteren. En tegenover hem zat Lieve. Het onschuldige meisje die ik op een kermisfuif ben tegengekomen. Het was liefde op het eerste gezicht. Alles had zich in een sneltempo voltrokken. We hadden een huisje op de kop kunnen tikken in het centrum van Gent. Na 6 maanden samenwonen, waren we getrouwd. In plaats van een huwelijksreis, hadden we Boomer aangekocht. Een golden retriever met een stamboom. Nog maar een maand daarna was Lieve zwanger. De beelden van de bevalling zag ik terug voor mij. Hoe ik daar trots stond met Jonas in mijn armen en hem zachte kusjes gaf op zijn voorhoofd. Tranen van geluk liepen over mijn wangen. Dat geluk was echter van korte duur. Juist voor Jonas 2 jaar werd, is bij Lieve kanker vastgesteld. Terminaal. Longen, maag en darmen waren reeds aangetast. Na 6 maanden is ze in mijn armen gestorven. Die dag zal ik nooit vergeten. Ze opende voor het laatst haar ogen, keek me liefdevol aan en er verscheen zowaar een glimlach op haar gezicht. Met die glimlach is ze van me heengegaan.

Jonas en Boomer waren de 2 enige redenen dat ik nog wou leven. Dat ik nog moest leven. Jonas, ik kan hem nu niet alleen achterlaten. Voordat we gingen wandelen, had ik hem bij mijn ouders achtergelaten. Met alle macht probeerde ik recht te komen. De ochtend deed zijn intrede en dat zorgde ervoor dat ik mij beter kon oriënteren. Ik had mijn wagen geparkeerd met de zon recht voor mij. Nu wist ik tenminste welke richting ik uit moest. Ik weet niet hoelang ik aan het wandelen was met behulp van een stok, maar plots hoorde ik een geblaf. Met mijn laatste krachten riep ik zo hard ik kon Boomer zijn naam. In de verte zag ik hem opdoemen samen met een aantal mensen. Was hij dan zo slim geweest om hulp te gaan halen? Het werd echter zwart voor mijn ogen en Jonas en Boomer waren de laatste gedachten voordat ik het bewustzijn verloor. Jonas en Boomer.

Dit bericht is geplaatst in Fictie, Verhalen. Bookmark de permalink.

33 Reacties op Boomer

  1. fotorantje schreef:

    fewwwww, met ingehouden adem gelezen, spannend!
    slimme Boomer!

  2. fairytalegirl schreef:

    Jij kan prachtig schrijven!
    Spannend..

  3. joke schreef:

    Wat triestig allemaal. Dus dat kan je ook al de mensen bijna tot tranen toe ontroeren. Het verhaal was kort dat wel. Je moest maar eens een boek schrijven
    liefst in dat zelfde genre. Je kan het ………

  4. Marjolijn schreef:

    Die Boomer is toch wel heel slim..!!
    Mooi verhaal Hans.

  5. Meiske schreef:

    Ik sluit me helemaal aan bij Joke. Dit zou een prachtig begin van een mooi of spannend boek kunnen zijn. Jij hebt talent Hans! Jammer om te laten liggen.

  6. Liann. schreef:

    Mooi geschreven weer!

  7. ingrid schreef:

    Geen uitdaging dus;-)wel mooi en spannend ………

  8. Eilish schreef:

    Je hebt zowat mijn ergste droom verwoord, zelf iets tegenkomen, terwijl mijn kroost het al moet doen met maar één ouder … Dè zorg van een alleenstaande moeder die ergens altijd latent aanwezig is.

  9. Cor Nutus schreef:

    En, en, en? Hoe liep het nou af?

  10. Lies schreef:

    Een reddende engel…, Hans ! Intussen gezond wakker ?!
    Lie(f)s.

  11. zuster_klivia schreef:

    Goed, spannend verhaal weer! Jij hoeft niet mee te doen aan die cursus ‘korte verhalen schrijven’. Das duidelijk ;)

  12. FunChick schreef:

    Fictie…het blijft spijtig genoeg iets ongrijpbaars voor me…

  13. renesmurf schreef:

    kanker, verpest alles…

  14. Redstar schreef:

    Goed dat je Boomer bij had. Boomer was toch ook een serie van zo’n slim hondje..

    • HansDeZwans schreef:

      Inderdaad en het is die Boomer die hier een deel van de hoofdrol op zich genomen heeft. Eerst wou ik Black Beauty (een serie vroeger met een zwart paard) in het verhaal stoppen maar dat kwam dan niet zo geloofwaardig over.

  15. Nicole schreef:

    Door de manier waarop je schrijft lijkt het net alsof het je echt overkomen is. Mooi! :)

  16. Deborah schreef:

    Ik heb mijn adem ingehouden terwijl ik het verhaal las..
    Prachtig geschreven…

    • HansDeZwans schreef:

      Ondertussen toch terug aan het ademen hoop ik? Anders zal ik even langskomen voor wat hartmassage. De overstap naar full body massage is dan snel gemaakt en zo kan het weekend weer vrolijk ingezet worden.

  17. Naomi schreef:

    Wat fijn geschreven. Krijg er zelf helemaal weer de schrijfkriebels van. :)

  18. LJ schreef:

    Oef toch een goed einde! Ik kreeg al schrik! Heel erg spannend geschreven, Hans.

  19. joke schreef:

    Ik denk he ( ja dat doe ik soms) Awel ik denk hé , nu er niet meer zoveel gelezen wordt als vroeger. Met al die speeltjes, computers en zo voort. Awel als je een boek zou schrijven met allemaal korte verhalen, , maar met een einde. En dat samengebundeld, zou succes hebben Zeker weten.

    • HansDeZwans schreef:

      Eerlijk gezegd, hou ik iets meer van open eindes, ook bij films heb ik dat. Want dan kan ieder voor zich daar zelf een einde bij denken. Dat geeft een meerwaarde aan het geheel.

  20. micheleeuw schreef:

    Ik had al gekeken of het fictie was, dat doe nu altijd eerst bij jou, en toch met tranen in mijn ogen het einde gelezen. Zeer mooi !

  21. Sanne schreef:

    Ik dacht ook even, is het nu echt? Mooi geschreven!

  22. Desire schreef:

    Mooi beeldend geschreven. En het weertype was erg mistig, gok ik zo.

  23. lie schreef:

    Wij willen een vervolg :-)

  24. Joyce schreef:

    Weet je waarom dit verhaal zo mooi is Hans? Je ziet het in je hoofd echt voor je, het verhaal leeft… Prachtig :)

  25. rebbeltje schreef:

    Heerlijk verhaal om te lezen en zeker voor een hondenliefhebber.
    Je volgende kom ik straks lezen.
    Groetjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>