Gebarentaal

Het is een regenachtige dag in het hartje van de zomer en vandaag moeten we afscheid nemen van Thomas. Elk jaar proberen we zoveel mogelijk spullen en kleren te verzamelen voor het weeshuis en dat brengen we dan persoonlijk naar daar. Je voelt gewoon hoe gelukkig ze zijn met dat wat we hun kunnen geven. De warmte en genegenheid raakt ons diep in ons hart. Dit is het tweede jaar dat we Thomas een weekje bij ons nemen als we daar zijn. Hij is doof geboren en heeft zijn ouders verloren toen hij drie jaar was. Zelf hebben we van onze enige zoon afscheid moeten nemen. Hij had leukemie en is 4 jaar geleden gestorven.

Als we zijn kamer binnenkomen, staart hij naar de druppels die langs het raam naar beneden sijpelen. Als we achter hem staan, draait hij zich om. Ik doorbreek de stilte door hem een cadeautje te geven. Hij houdt het pakje ongeopend in zijn handen en kijkt ons aan.

‘Je mag het gerust open maken.’ gebaar ik naar hem. Hij verwijdert het blauwe verpakkingspapier en haalt er de plunje beer uit.
‘Hoe gaan we hem uitleggen dat dat de beer was van onze Jan?’ vraag ik aan mijn vrouw. Karin neemt haar handtas en haalt er een foto van Jan uit. Deze toont zij aan Thomas en wijst daarna naar de beer. Ik probeer nog duidelijk te maken dat de beer ons aan Jan doet denken. Thomas legt de beer opzij en begint als een bezetene te gebaren. Aangezien we enkel de basis begrijpen, roepen we er een verpleegster bij.

‘Kunt u ons toelichten wat hij ons wil vertellen?’ vraag ik aan haar.
‘Ik zal het proberen. Kun je het nog eens zeggen, maar nu iets kalmer?’ vraagt ze aan hem. Hij knikt even en begint nu rustig te gebaren.
‘Dank u … voor … het geschenk. Het … betekent veel … voor mij. Ik dank jullie … ook namens heel … het weeshuis. Telkens ik … naar de beer kijk … zal ik aan … jullie denken. Ik zal deze … week niet … snel vergeten.’ Bij het zeggen van die laatste zin, staat hij op en geeft ons een dikke knuffel. Beide omarmen we hem en blijven zo nog een tijdje staan.

‘Kom maar’, zegt de verpleegster. ‘Het is tijd om te gaan.’ en we lopen langzaam naar de deur. We zwaaien nog éénmaal en lopen met tranen in de ogen door de gang. Voordat we het gebouw verlaten, staat Thomas plots achter ons. Als hij weer begint te gebaren kijk ik over zijn hoofd naar de verpleegster. Zij volgt zijn bewegingen nauwkeurig en begint daarna te vertalen.

‘Jullie zoon heeft … geluk gehad met … zulke ouders.’

We vliegen hem rond de nek en houden hem vast. ‘Acht jaar’ denk ik in mezelf, ‘hij is nog maar acht jaar, maar toch al zo volwassen.’

Dit bericht is geplaatst in Fictie, Verhalen. Bookmark de permalink.

18 Reacties op Gebarentaal

  1. platoonline schreef:

    Ontroerende fictie. Die Thomas is door zijn handicap zijn leeftijdsgenootjes ver vooruit in zijn emotionele ontwikkeling.
    Mooi opgebouwd verhaal, vol emotie maar ook met de idee: met Thomas komt het wel goed.

  2. Luxepaard schreef:

    Hartverwarmend maar toch ook kippenvel!

  3. Jasmine schreef:

    Prachtig stuk tekst en prachtig geschreven.

  4. Door schreef:

    Pfff… Het is fictie zie ik nu. Prachtig verhaal! Ontroerend.

  5. Rebbeltje schreef:

    Zo wat een prachtverhaal…leuk om te lezen en toch ook dubbel. Het is ook zo oneerlijk verdeeld in deze wereld…
    Fijn weekend

  6. Degene die moeten vechten in het leven, zijn dankbaar,………

  7. Marjolijn schreef:

    Mooi geschreven Hans….kippevel..!!

  8. ZON-nebloem schreef:

    zoals jij schrijft…..je bezorgt me regelmatig twijfels maar dit keer kippevel

  9. micheleeuw schreef:

    Ik weet dat dit fictie is maar ik heb een schoonzus gehad die dit elk jaar echt deed …
    Mooi ge- en beschreven.

  10. Babette schreef:

    Knap verhaal, Zwans, een doordenkertje.

  11. RenéSmurf schreef:

    Ja, kadootjes meteen uitpakken is de nederlandse cultuur he.
    En rustig en duidelijk praten, haha, dat altijd natuurlijk.

  12. Mirjam Kakelbont schreef:

    Onnavolgbaar geschreven!

  13. Ik ben er even stil van, mooi geschreven!

  14. Floor schreef:

    Ontroerend verhaal Hans. Knap geschreven!

Laat een reactie achter bij Door Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>