Vereeuwigd

84 jaar zou ze volgende week worden, 84. Nu lag ze echter in onze eigen kamer te wachten op de dood. Dat was haar laatste wens geweest om thuis te sterven. Niet in een ziekenhuis met onbekende mensen om haar heen, veel te onpersoonlijk. Maar in ons eigen huis, haar thuis waar we 4 kinderen hebben groot gebracht. Alle 4 getrouwd, nog altijd trouwens wat in deze tijd al een hele prestatie is. 11 kleinkinderen en 4 achterkleinkinderen zijn daar uit voortgekomen. En allemaal zijn ze even fel met hun grootmoeder. Dat moet ook zo, je moet respect hebben voor je ouders en je grootouders. Je familie moet je in alle eren houden. Iedereen is ook vandaag aanwezig. De meeste zijn rechtstreeks van hun werk gekomen toen ze een telefoontje kregen dat haar laatste uur gekomen was.

Ik heb altijd tegen haar gezegd dat ik eerder zou sterven. Zij verdiende het om langer te leven. Zij was toch zo een sterke vrouw. Niets was haar teveel. Een kerstdiner maken voor 25 mensen was voor haar een peulenschil. Babysitten voor de kleinkinderen was haar favoriete hobby geworden. En alle kwamen ze graag naar hier, ze vlogen haar rond de nek. Oma hier, oma daar.

De kamer was gevuld met al haar dierbaren. We stonden hand in hand rond het bed. Diep bedroefd. Ze kneep nog even in mijn hand en keek me recht aan. Haar ogen waren gevuld met tranen. Tranen van geluk, daar was ik zeker van. De liefde die zij in haar leven gegeven heeft, heeft ze dubbel en dik teruggekregen. Wat hield ik toch van deze vrouw. Ik ben nooit echt gelovig geweest, nooit een kerkganger maar ik, of beter gezegd, wij probeerde zoveel mogelijk goed te doen voor de medemens. Misschien waren we daardoor wel meer gelovig dan de doorsnee medemens. Nu richtte ik mij in gedachten tot God.
‘Heer, lieve Heer. Bedankt dat ik haar heb leren kennen. Bedankt voor ons leven, dat we nooit iets tekort zijn gekomen. Dat we zoveel liefde hebben gehad en zoveel liefde hebben mogen geven. Bedankt voor onze familie, dat iedereen gezond en wel is. Ik heb echter één wens. Nooit heb ik U om iets gevraagd, nooit. Maar vandaag, enkel vandaag, wil ik U iets vragen. Laat mij alstublieft samen met haar gaan. Ik kan niet zonder haar en zij niet zonder mij. Alstublieft lieve Heer.’

Ik keek naar een traan die over haar wang liep. Een traan die eigenlijk heel ons leven omvatte. Bij mezelf was er ook een die naar beneden dwarrelde. Hoe meer die naar onder gleed, hoe warmer ik het van binnen kreeg. Onze blik bleef op elkaar gericht en ik voelde een felle witte glans over me heen gaan. Een enorm goed gevoel dreef mijn lichaam binnen. Alles was plots zo helder en aangenaam warm. In de verte zag ik een schim verschijnen. Deze kwam stilletjes dichterbij. Zij reikte mij haar hand en toen ik deze beet nam, wist ik het. We zijn voor altijd vereeuwigd. Dank u lieve Heer.

Dit bericht is geplaatst in Fictie, Verhalen. Bookmark de permalink.

53 Reacties op Vereeuwigd

  1. zuster_klivia schreef:

    Oeh. Als fictie eens non-fictie kon zijn in dit geval? Het zou een hoop verdriet schelen… :(

  2. Marja schreef:

    Prachtig geschreven. Zo zou ik het ook willen.

  3. joke schreef:

    Beste Hans, sprookjes bestaan spijtig genoeg niet. —-Want dit is meer dan een sprookje–
    In deze koude wrede wereld bestaat het niet meer. Het zou het leven waarde geven. Helaas.! ! !
    Met gevoel geschreven Hans? Mooi !

    • HansDeZwans schreef:

      Maar dromen Joke, dromen die kan niemand je afpakken. Dat geldt ook voor herinneringen. Dit zitten voor eeuwig en altijd in mijn geheugen gegrift en daar ben ik dankbaar voor. Want door dromen en herinneringen kun je je soms in een andere wereld begeven. Een wereld waar niemand je pijn kan doen. Een wereld die er voor jou perfect zal uit zien. Een wereld waar je gelukkig bent, ook al is dat onrealistisch, op dat moment ben je dat wel en daar gaat het om.

  4. Ik en Mij schreef:

    Wat een lief en warm verhaal. Samen hebben geleefd en samen sterven. De vraag zal altijd zijn hoe hij gegaan is… maar het antwoord doet er eigenlijk niet toe. Hij is samen zoals hij gewenst heeft. Mooi!

  5. Tina schreef:

    Het gebeurt wel eens, dat een stel op die manier samen gaat. Maar dat heeft meer met verdriet dan met rust te maken, gok ik. Mooi geschreven stukje. Tijdens belangrijke gebeurtenissen in het leven zoals geboorte en dood, blijkt altijd weer dat het in het leven maar om één ding gaat: liefde!

  6. ollie schreef:

    Dit verhaal heeft me heel zwaar aangegrepen Hans ! De tastbare liefde tussen mijn moeder en mij is me al dertien jaar voorbij ! Maar Ollie weet dat ze ergend diep in me zit en over haar zoon waakt. En je mag er mee lachen , elke dag neemt Ollie eventjes de tijd om even tegen haar te praten ! Ik mis haar zo erg !

  7. Billy schreef:

    prachtig geschreven, Hans!
    Heel ontroerend, zoals enkel diepgaande liefde kan zijn…

  8. Marjan schreef:

    Schitterend beschreven! Zouden de oma’s elkaar gevonden hebben?

  9. Marjolijn schreef:

    Mooi geschreven Hans.
    Zo zou het altijd moeten zijn, maar daar kun je alleen maar van dromen.

  10. Annie van Zuilen schreef:

    Bedank voor je bezoek aon onze site.
    Dacht da mijn eerste bezoek hier gelijk mijn laatse kon zijn….
    maar gelukkig was je verhaol fictie. Mooi!
    Als je even komt vertellen hoe je je koffie drinkt kunnen we je linken.
    Annie zeg gedagies.

  11. Joke schreef:

    Voor zo een dood wil ik wel tekenen, wel pas voor over een jaar of 50 ofzo.

  12. pepino schreef:

    Hansdezwans goede avond…

    als je dat zo kan regelen…wel dan teken ik meteen ! Fijne groetjes :-) )pepino
    p.s. Ge hebt een formidabele ganzenveer !

  13. sanneke schreef:

    Na uw reactie bij mij ben ik even komen zien en daar ben ik stil van…..

  14. Meiske schreef:

    Zó van elkaar houden! Dat zou ik willen!

  15. Mirjam Kakelbont schreef:

    Prachtig geschreven, Hans. Gooi jij alle woorden zo uit je pen? Je kan niet alleen grappig schrijven, maar ook gevoelvol, en die combinatie is een hele kunst.

    Af en toe lees je weleens dat man en vrouw heel kort na elkaar overlijden. Daar kan ik alleen maar jaloers op zijn…
    Groetjes,

  16. Desire schreef:

    Op zo’n manier wil ik ook wel gaan, maar niet persé met mijn oma ;-)

  17. Di Mario schreef:

    Met een brok in mijn keel.

    Love AsAlways
    Di Mario

  18. lien schreef:

    Als het zó zou kunnen gaan…

  19. joke - An schreef:

    @ Hans. Ik heb gezien dat er nog een Joke hier komt spoken. In het vervolg teken ik met Joke -An .
    Slaap wel Joke-An

  20. ZON-nebloem schreef:

    Zo wil iedereen het…..ik ben er stil van….Sterkte

  21. ~Bettje~ schreef:

    Wat schrijf je toch mooi (kom vaker meelezen ;-) en je blog ziet er ook super uit!
    Fijne dag!

  22. Miss Moneypenny schreef:

    Wat heb je dat weer prachtig geschreven Hans! En gecondoleerd met het verlies, voor jou en je naasten.

  23. gerdaYD schreef:

    Bedankt Hans, voor dit pràchtig geschreven verhaal, het grijpt me bij de keel. En misschien nóg meer omdat mijn lieve moeder ook omringd door allen die haar lief hadden en die zij lief had, heen is gegaan. Nog een laatste zwaai als vaarwel en het was net alsof ze met de trein naar een mooie bestemming vertrok…

    • HansDeZwans schreef:

      Het kan gek klinken wat ik nu ga zeggen, maar is het niet mooi voor je moeder om op dat moment te sterven met al haar dierbaren om haar heen? Zelf zou ik dat erg fijn vinden.

  24. micheleeuw schreef:

    Prachtig geschreven, heel gevoelig, zoals steeds.
    Mijn vader is al 27 jaar gestorven en ik mis hem nog steeds …

  25. Maartje schreef:

    “Een traan die heel ons leven omvatte”

    Heel mooi geschreven,
    kippenvel en een ontroerd hart.

    Over eenvoud, rijkdom, liefde en eeuwigheid

  26. HansDeZwans schreef:

    Dank je. Ik vind het altijd fijn als sommige lezers die zinnen eruit halen waar ik toch even over heb nagedacht of waar ik iets meer betekenis in gestoken heb. Laten we deze ‘de aandachtige lezers’ noemen.

  27. Eilish schreef:

    Ik hoor het ons moeder nog zeggen toen ze op de kamer kwam waar ons vader in mijn bijzijn pas was gestorven : “maar pa toch, waarom heb je dat nu gedaan?” (lees : waarom laat je me nu alleen) Ze is nog vier jaar bij ons geweest, maar is ondanks alle bezoeken van haar vele kinderen en kleinkinderen, geen dag meer gelukkig geweest. Ze zou getekend hebben om samen te kunnen gaan !
    Zeer ontroerend geschreven, ken geblèt …

  28. R.becca schreef:

    Gek, hoe het allemaal bij elkaar komt. Gisteren is er een kennis, na jarenlang vechten, aan kanker gestorven is.

  29. Caithlin schreef:

    Een stuk serieuzer van toon dan je andere stukjes, maar heel mooi geschreven!

  30. Inge schreef:

    Wat kan jij het prachtig omschrijven Hans. Zo zou het moeten zijn…..
    Ooit, over een jaar of 50 ofzo.

    groeten Inge

  31. Ria schreef:

    Dit doet me zo aan iemand denken die , nadat zijn vrouw plots was overleden ,de volgende dag euthanasie vroeg en kreeg.Maar hij was ook 87 jaar. LIEFDE ,ze konden niet zonder elkaar.
    groetjes ,Ria

  32. ingrid schreef:

    Mooi verhaal over de liefde…liefde zoals liefde hoort te zijn.

  33. Christiene schreef:

    Ha Hans, wat is er mooier voor een moeder [vader]
    in haar laatste uren,al haar kinderen
    bij elkaar.
    mooi geschreven.
    Groetjes Christiene.

  34. Yvonne schreef:

    ontroerend mooi geschreven

  35. joke - An schreef:

    Beste Hans, Ik wandel regelmatig door bloggenland en ik leef de commentaren evengoed. Maar ik moet zeggen dat ik nog nergens één blog gevonden heb met zoveel reacties. Altijd weer ! Maar deze maal spant het aantal positieve reacties toch de kroon.—– Zo zie je maar dat mensen diep in zich toch in liefde geloven en er naar verlangen. Liefde die echt uit het hart komt, en niet die kortstondige sympathieën die meestal op teleurstellingen uitdraaien.—Je hebt ons iets moois gegeven Hans. Bedankt !

    • HansDeZwans schreef:

      Eigenlijk ben ik diep getroffen door wat mij overkomen is. Ik dacht, zoals ieder die denkt de liefde van zijn leven gevonden te hebben, om samen oud te worden. Samen nog velen leuke en fijne dingen doen, de kinderen zien groot worden, zien trouwen en zelf kinderen krijgen. En dat spat uit elkaar gelijk een zeepbel omdat er een of andere kwibus op het toneel verschijnt en wat mooie woordjes gaat verkondigen. (niets zo gemakkelijk om een getrouwde vrouw te versieren met woorden die haar kan overtuigen dat hij o zo beter is. Een uiterst laffe daad in mijn ogen, maar ja op dat moment denkt men alleen maar aan zichzelf). Ik ben verwisseld zoals men een paar schoenen verwisseld. Doordat ik heel erg veel verdriet heb gekend en daardoor diep gekwetst ben ik ook anders tegen het leven op gaan kijken. Every end has a new beginning, heeft mij er terug een beetje bovenop geholpen. Ik heb ook voor de eerste keer in mijn leven gewaar geworden dat ook ik haat-gevoelens kan hebben. Haat en liefde liggen dicht bij elkaar. Ik probeer ook altijd door middel van mijn gevoelens iets te schrijven. Dat lukt soms wel eens.

  36. christa schreef:

    Hey Hans, ik heb eindelijk terug de tijd gevonden om een beetje bij te lezen! Ik kan nog telkens weer heel erg vertederend kijken naar een oud koppelke dat hand in hand loopt of een danske doet, of eender wat samen, daar zie je “echte ” liefde vanaf stralen! Ik hoop dat jij ooit terug echte liefde vindt, en het bestaat, twijfel daar vooral niet aan! Groetjes
    Christa

  37. Prachtig en ontroerend en boordevol liefde. Mooi.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>