Stamelen

‘Ik voel mij zo gelukkig dat ik het in woorden moeilijk kan uitdrukken. Dat gevoel overdonderd me gewoonweg elke dag. De eerste gedachte die vrij komen gaan naar haar. Naar haar milde lach, haar prachtige ogen, haar blik. Ik ben verliefd. Nog steeds en dat na acht maanden. Het is alsof ik haar gisteren pas heb ontmoet. Als ik bij haar ben, voel ik een ongelofelijke kracht die mij beheerst. Zij heeft een speciale blik in haar ogen die mij doet smelten als sneeuw voor de zon. Ik krijg het dan warm en koud tegelijk. Ik kan het leven aan, wij kunnen het leven aan, samen. Ik verlang naar haar en niet alleen lichamelijk. Zij verrijkt mij. Ik ben een beter mens dankzij haar. Moet ik nog verder gaan?’

Met deze gedachten liep Thomas door het park. Bij de bloemist had hij rode roosjes gekocht. Die zou hij namiddag aan haar geven. Abrupt bleef hij staan. Zag hij daar Anne zitten op een bankje? Zijn Anne? Wie was die kerel waar ze bij zat? Voorzichtig sloop hij dichter bij. Achter een groepje keuvelende mensen bleef hij staan. Nu stond hij kort genoeg om beide te kunnen observeren. Dat is die gast die soms dj speelt op fuiven. Maar waarom zit zij met hem hier in het park? Plotseling nam hij haar hand in de zijne en gaf er een zoen op. Thomas bekeek het schouwspel en zag plots de blik in haar ogen, de blik die normaal gezien alleen aan hem toebehoorde. Een steek ging door zijn hart. Zijn wereld stortte in. Dit was meer dan duidelijk.

Hij liep naar hun toe en geschrokken stond Anne recht. ‘Thomas, wat doe jij hier?’
‘Ik’ en verder kwam hij niet. Hij liet de rode rozen vallen en gebroken verliet hij het park.

*****************************************

Geschreven voor Plato’s WE 300 woord: Stamelen.
Het woord mag niet in het verhaal voorkomen, en het verhaal moet 300 woorden tellen.
Zelf meedoen? Of meer 300 woordverhalen lezen?
Klik dan hier.

*****************************************

Dit bericht is geplaatst in WE300. Bookmark de permalink.

45 Reacties op Stamelen

  1. Pingback: De WE voor de maand maart | Platoonline

  2. platoonline schreef:

    Wat een rotwijf zeg. Je zou er inderdaad van gaan sta.. sta..stamelen. Was ie nog zo gelukkig. Nog een geluk dat hij haar betrapt heeft, nu is hem veel leed bespaard. Kan ie weer opnieuw beginnen. Of hij blijft lekker vrijgezel, dat kan natuurlijk ook.
    Droevige WE Hans, ik ben er helemaal een beetje van onder de indruk.

    • HansDeZwans schreef:

      Helemaal een beetje, dat is meer dan genoeg.

      • platoonline schreef:

        Helemaal een beetje is eigenlijk een Zaanse-Westfriese uitdrukking van gemoedelijkheid (zoals je in Belgisch Limburg zegt: ‘Maar jongens toch,’ ongeveer….). In de Zaan zeggen ze eigenlijk’ ik benne dr helegaar een bietje stil van.’

        Maar laat er geen misverstanden over bestaan dat ik dit een heel goed geschreven en opgebouwde WE vind.

  3. Marja schreef:

    Knappe en verdrietige WE. Chapeau!

  4. Deborah schreef:

    Het is wederom een mooi stuk geworden Hans!
    Ik vind het nog knap lastig om er precies 300 woorden aan te geven.

  5. RenéSmurf schreef:

    ja, verder kwam hij niet, want het 300ste woord kwam in zicht, ha, snel maar het park verlaten, dat kon nog net.

  6. road1969laura schreef:

    Deze dame at van twee walletjes en om er zo achter te komen pfff dat heb je mooi beschreven in deze WE

  7. Karin schreef:

    Jasses, wat een nare wending, en het ging zo goed tussen hen, mag ik er zelf een happy-end aan fantaseren?

  8. Novelle schreef:

    ach zo van de hoogte weer in de put geen wonder dat hij zomaar ging stamelen

  9. appelig schreef:

    Mooi geschreven, maar met een triest einde.

  10. elke schreef:

    Ik vind ze wel leuk, die 300-woorden-verhalen, maar dat geeft hier weeral stress natuurlijk, ik zal er maar niet aan beginnen.

  11. Marjolijn schreef:

    Oeps, dat is geen lieverdje die dame, je zou er echt van gaan stamelen..!
    Fijne zondag Hans.

  12. micheleeuw schreef:

    Prachtig geschreven !

  13. Jane schreef:

    Ach wat een drama. Stom van haar om een man die rozen voor dr koopt te bedonderen. Goed geschreven!

  14. ingridblogs schreef:

    Wat kan je toch mooi schrijven Hans…..

  15. maike schreef:

    Je moet het maar kunnen in 300 woorden!

    groetjes

  16. Hij trekt wel heel snel conclusies onzen Thomas, mijne is zo jaloers niet :-) :-)

  17. Esra schreef:

    Wat zielig… Maar zo gaan die dingen soms.

  18. Mirjam Kakelbont schreef:

    Amai, eerst dacht ik dat je over mij schreef, maar toen bleek het om ene Thomas te gaan, en ik ken geen Thomas ;-) Maar de stakker moet maar zo denken: waar je niet dood van gaat, daar word je sterker van.
    Ik begin een steeds groter fan van je verhalen te worden! Oh, en Plato heeft een verzoek aan jouw gedaan op mijn blog…

  19. Elise schreef:

    Heart breaking … Mooi geschreven :-)

  20. Floor schreef:

    Autsj… Pijnlijke ervaring, lijkt me.

  21. ollie schreef:

    Toen ik ik in het broekje van mijn eerste liefje stak , stamelde ik ook ; alleen … maar …maar ha ha ha ha haar ? Toen ze me er op wees de wijsvinger vooruit te schuiven was dit euvel snel voorbij ! :-) Knap verhaaltje hanzie !

  22. hanneke schreef:

    kan het niet een broer zijn, of een oude vriend…. dat hij het helemaal verkeerd gezien en begrepen heeft…. please??
    mooi geschreven

  23. oma schreef:

    Ha Hans,

    misschien wilde ze wel een feestje regelen voor Thomas. oma

  24. Rebbeltje schreef:

    Wow wat een mooi geschreven verhaal…ja duidelijke taal en een gebroken hart.
    Ochèrm

  25. Diana Drent schreef:

    Ben je zo verliefd, ben je zo gelukkig zie je haar met een andere man. Iemand die ze dezelfde aandacht geeft als zij aan jou deed. Vreselijk als je zoiets overkomt. Hans je word overladen met complimenten dan doe ik er nog een schepje bovenop. Een heel mooi verhaal wat ik graag heb gelezen en ik ben ook erg benieuwd naar het vervolg.

    Wat kun jij goed schrijven zeg! Als boekenwurm zijnde kan ik dat wel zeggen.

  26. Trees schreef:

    Ach ik hoopte toch zo dat die man haar broer was of zo…
    Mooi beschreven WE, eerst die gevoelens en daarna het verdriet, logisch dat hij stamelde!

  27. Luxepaard schreef:

    Toen ik begon te lezen smolt ik van al die liefde en dagdroomde ik bij het idee dat iemand zo veel van mij zou houden. Helaas was mijn gelukzalige glimlach al gauw een strak streepje die werd opgevolgd door een boze frons. Wat een teleurstelling voor de hoofdpersoon. Ik was meteen weer terug op aarde, de liefde is niet altijd zo mooi als het lijkt.
    Knap geschreven, wat een uitdaging om precies 300 woorden te gebruiken. Erg leuk!

  28. Plien schreef:

    Triest en wat een rotwijf! Goed geschreven in 300 woorden!

  29. Jackles schreef:

    O nee. Wat een droevig verhaal! En of je van zo´n moment gaat stamelen… Goed geschreven hoor.

  30. Nicky schreef:

    Ah, nee! Eigenlijk is die dj haar broer maar dat wisten ze niet omdat die broer vroeger afgestaan is door hun moeder. Maar nu die moeder niet lang meer te leven heeft, heeft ze haar geheim opgebiecht. Lullig dat die moeder dood gaat maar verder komt alles goed. Echt waar!

  31. ♫ Melody ♫ schreef:

    afschuwelijkkkkk

    prachtige we, dat dan weer wel.

  32. Dwarsbongel schreef:

    Ik ken het verhaal van een jongedame met een kind en een slechte relatie, die in de stad fietst en haar partner ziet zitten op een terrasje met andere vrouw. Ze roept: “Is dat huppelkutje wel goed genoeg?” Later blijkt dat een maatschappelijk werkster te zijn…

  33. Mrs. T. schreef:

    Ach gossie, wat een verdrietige WE. :-(

  34. Truus schreef:

    De ultieme lovestory dacht ik. Maar nee, er bleef slechts een gebroken hart over… ;-(
    Mooi geschreven. :-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>